حسین پرورش هم به خاطرات پیوست؛مرگ در غربت،خواسته یا ناخواسته؟!
حسین پرورش از بازیگرانی بود که با وجود داشتن توانایی و هنر بازی کردن،کمتر به چشم می آمد،شاید به خاطر نوع بازی اش بود یا خواسته شخصی.
پیش از انقلاب از این بازیگر که استاد سینما هم بود،فیلم دیده بودم، اما وقتی او را خوب شناخته و پی به توانایی اش در هنر بازیگری بردم که در اثر ماندگار زنده یاد محمدرضا اعلامی «نقطه ضعف» هنرنمایی کرد.
این فیلم از شاهکارهای سینمای ایران است که تاکنون مانند آن ساخته نشده.حسین پرورش در این اثر کنار جواد گلپایگانی بازی کرد که الحق هردو خوب و تاثیرگذار هنرآفرینی کردند.
دهه 60 را دوران طلایی سینمای ایران دانسته و می دانم،نه به خاطر مدیریت حاکم بر آن،بلکه به دلیل فیلم های خوبی است که در این دوران ساخته شد، از «نقطه ضعف» گرفته تا،«هامون» و «ناخدا خورشید» و…،حتی آثار جنگی یا دفاع مقدسی.
حسین پرورش در معدودی سریال نیز بازی کرد،اما مانند جواد گلپایگانی به موفقیت دست پیدا نکرد.
شکی وجود نداشته و ندارد که اوج بازیگری حسین پرورش در فیلم «نقطه ضعف» اعلامی بود. در این اثر توانایی خویش را به رخ همه کشید. دانشجویان اش نیز درک و فهم کردند آنچه استادشان در کلاس های بازیگری گفته،خودش هم به کار گرفته و موفق هم بوده.
پرورش در این فیلم نقش یک مامور امنیتی باسابقه را بازی می کند که در این عرصه تفکرات جدیدی داشته و اعتقاد دارد از راه های دیگری نیز می توان جرم متهمان را ثابت یا از آنها اطلاعات گرفت.
روی همین اصل،متهمی را(جواد گلپایگانی) به دست او می سپارند تا روش خویش را روی او بیازماید. در حقیقت او در هیبت یک کاراکتر،دو نقش را بازی می کند.
در طول مدتی که 24 ساعته همراه متهم است و با او وقت می گذراند، کم کم دچار تغییر شده و حتی به متهم کمک می کند تا فرار کند و…
بعد از انقلاب،بسیاری از هنرپیشه ها نقش ماموران امنیتی یا ساواک را بازی کردند،اما هیچ کدام نتوانستند مانند حسین پرورش از عهده این نقش بربیایند،هرچند ناصر آقایی نیز در فیلم «اشباح»، شاهکار رضا میرلوحی خوب بازی کرد،اما در رده دوم قرار می گیرد.
سینمای ایران،نه تنها قدر هنرمندانی مانند حسین پرورش، جواد گلپایگانی و محمدرضا اعلامی را ندانست؛بلکه به نوعی جلوی پیشرفت بیشتر آنان را هم گرفت،به خصوص توسط مدیران دولتی و شبه تهیه کنندگان.
فیلم خوب «نقطه ضعف» با بازی های درخشان پرورش و گلپایگانی،هم به چشم مخاطبان آمد و هم منتقدان آن را ستودند،اما مدیران وقت، این موفقیت را خوش نداشتند.برای همین هرگز موقعیتی پیش نیاوردند تا سازندگان چنین اثر موفقی،آثار بیشتر و بهتری بسازند.
محمدرضا اعلامی بعد از مدتی مجبور شد فیلم بسیار ضعیف «افعی» را بسازد که تبدیل به نقطه ضعف او شد!حسین پرورش جلای وطن کرد و جواد گلپایگانی سرنوشتی بدتر و سخت تر از دو نفر دیگر پیدا کرد.
با فوت حسین پرورش که در غربت اتفاق افتاد، دیگر هیچ کدام از هنرمندانی که اتفاق مهمی چون«نقطه ضعف» را در سینمای ایران رقم زدند، در قید حیات نیستند.
نه ندیدم و نه شنیدم که از این سه هنرمند کاربلد تجلیلی صورت گرفته یا لااقل در محافل دولتی و خصوصی سینما نامی از آنان برده باشند.
متاسفانه اغلب مدیران سینمایی، سینماگران، دانشجویان و… این بزرگان را نمی شناسند!
مصیبت بزرگ اینکه خانه سینما به طور کل،سینمایی بودن زنده یاد جواد گلپایگانی را منکر و حتی حاضر نشد برای فوت او یک پیام تسلیت ساده در کانال و سایت خودش قرار دهد، در حالی که در چند اثر سینمایی به عنوان تهیه کننده، سرمایه گذار و بازیگر حضور موثر داشت!
ببینید چه کسانی ادعای مالکیت بر سینمای ایران را دارند،شبه سینماگرانی که همکار خود را نیز انکار کرده و می کنند!
خداوند حسین پرورش را بیامرزد.همچنین دوستان اش،جواد گلپایگانی و محمدرضا اعلامی که هیچ کدام خیری از این سینما که تمامیت خواهان منفعت طلب عنان آن را در دست داشته و دارند،ندیدند.
سیدرضا اورنگ
